2025 was een jaar waarin het leven zich in al zijn lagen liet zien. Vreugde en verdriet naast elkaar, soms zelfs door elkaar heen. Een jaar waarin liefde, afscheid en een nieuw begin elkaar afwisselden.
Een van de bijzondere momenten was het moment waarop mijn zoon zijn vriendin ten huwelijk vroeg. Een vraag vol liefde, een belofte aan haar, en tegelijk een gebaar naar zijn vader. Om te laten zien dat hij zijn leven met haar wilde delen. Op dat moment was hun vader, mijn ex-partner, ongeneeslijk ziek. De bruiloft werd gepland voor mei, in de veronderstelling dat hij daar misschien niet meer bij zou kunnen zijn. Maar boven verwachting was hij er wél. Aanwezig, betrokken, en in redelijke staat. Een kostbaar cadeau, voor hen en voor ons allemaal. Een dierbaar fotomoment waarop vader zijn zoon helpt met strikken van zijn stropdas.
Ook bij de nieuwe woning van onze dochter en schoonzoon was hij nog betrokken. Hij heeft er nog geschilderd, kleine, alledaagse momenten die achteraf waardevol blijken te zijn.
In juli moesten we toch afscheid van hem nemen. Samen met hem, zijn vrouw en de kinderen hadden we zijn wensen al eerder besproken. Dat ik in die fase niet alleen ex-partner was, maar ook uitvaartbegeleider, maakte het bijzonder en intens. Het voelde waardevol dat ik juist in deze situatie dichtbij mocht zijn, dat ik hen in die week kon begeleiden en ondersteunen, in plaats van op afstand te moeten staan.
Ze kijken allemaal terug op een liefdevol afscheid, met een fijne condoleanceavond waarin ruimte was voor woorden van dank: naar hun vader, naar mij, en naar hun bonusmoeder. Hoe bijzonder dat we dit proces, ondanks alles, zo zorgvuldig en verbonden met elkaar hebben kunnen doorstaan.
In het najaar kwam er nieuws over nieuw leven. Het heugelijke bericht dat mijn dochter zwanger is. Een nieuw leven onderweg. Wat is het jammer dat hij de opa-rol bij zijn eigen kinderen niet heeft mogen meemaken. Tegelijk voelt het alsof hij op een andere manier toch meeloopt, in verhalen, herinneringen en in wie zij zijn geworden door hem.
Met 2026 in het vooruitzicht kijk ik uit naar een nieuwe fase: die van oma. Een rol die symbool staat voor het leven dat doorgaat, voor liefde die zich steeds opnieuw vormt. Ik neem mee wat 2025 mij heeft geleerd: dat nabijheid het verschil maakt, dat zorgvuldigheid en openheid verbinden, en dat zelfs in afscheid veel schoonheid kan schuilen.
Met dankbaarheid en vertrouwen stap ik het nieuwe jaar in.
